Chandi Roshika

February 5, 2010


Filed under: Uncategorized — chandiroshika @ 11:36 am


As early as 1942, in wartime, the governments of the European countries, which were confronting Nazi Germany and its allies, met in the United Kingdom for the Conference of Allied Ministers of Education (CAME). The Second World War was far from over, yet those countries were looking for ways and means to reconstruct their systems of education once peace was restored. Very quickly, the project gained momentum and soon took on a universal note. New governments, including that of the United States, decided to join in.

Upon the proposal of CAME, a United Nations Conference for the establishment of an educational and cultural organization (ECO/CONF) was convened in London from 1 to 16 November 1945. Scarcely had the war ended when the conference opened. It gathered together the representatives of forty-four countries. Spurred on by France and the United Kingdom, two countries that had known great hardship during the conflict, the delegates decided to create an organization that would embody a genuine culture of peace. In their eyes, the new organization must establish the “intellectual and moral solidarity of mankind” and, in so doing, prevent the outbreak of another world war.

At the end of the conference, thirty-seven countries founded the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. The Constitution of UNESCO, signed on 16 November 1945, came into force on 4 November 1946 after ratification by twenty countries: Australia, Brazil, Canada, China, Czechoslovakia, Denmark, Dominican Republic, Egypt, France, Greece, India, Lebanon, Mexico, New Zealand, Norway, Saudi Arabia, South Africa, Turkey, United Kingdom and United States. The first session of the General Conference of UNESCO was held in Paris from 19 November to 10 December 1946 with the participation of representatives from 30 governments entitled to vote.

The ashes of the Second World War are reflected in the composition of the founding Member States of UNESCO. Japan and the Federal Republic of Germany became members in 1951, Spain in 1953. Other major historical factors, as the Cold War, the decolonization process and the dissolution of the USSR, also left their trace on UNESCO. The USSR joined UNESCO in 1954 and was replaced by the Russian Federation in 1992. Nineteen African States became Members in 1960. Twelve Republics from the former Soviet Union joined UNESCO in the period 1991 to 1993.

As a consequence of its entry into the United Nations, the People’s Republic of China has been the only legitimate representative of China at UNESCO since 1971. The German Democratic Republic was a Member from 1972 to 1990, when it joined the Federal Republic of Germany.

The League of Nations, the United Nations’ ancestor, also had an institution to deal with intellectual cooperation: the “International Committee on Intellectual Cooperation” (ICIC), which had prestigious members such as Albert Einstein, Thomas Mann, Marie Curie and Paul Valéry.[4]

The flag of UNESCO shows a variation of the Parthenon, the ancient Greek temple, which is located in Athens, Greece.

The General Conference is a gathering of the organization’s member states and associate members, in which each state has one vote. Meeting every two years, it sets general policies and defines programme lines for the organization.

The Executive Board’s 58 members are elected by the General Conference for staggered four-year terms. The Executive Board prepares the sessions of the General Conference and ensures that its instructions are carried out. It also discharges other specific mandates assigned to it by the General Conference.

The Secretariat consists of the Director-General and his staff and is responsible for the day-to-day running of the organization. The Director-General, who serves as the public face of UNESCO, is elected for a (renewable) four-year term by the General Conference. The staff currently numbers some 2100, of whom some two-thirds are based in Paris, with the remaining third spread around the world in UNESCO’s 58 field offices. The Secretariat is divided into various administrative offices and five programme sectors that reflect the organization’s major areas of focus.


Martin Wickramasinghe

Filed under: Uncategorized — chandiroshika @ 11:22 am

Martin Wickramasinghe was born on the 29th of May in the year 1890 in the Southern village of Koggala, bounded on one side by the reef – fringed sea, and on the other by the large lake into which the numerous tributaries of the Koggala Oya drain. The landscapes of the sea, lake studded with little islands, the flora and fauna, the forested hinterland, and the changing patterns of life and culture of the people of the village were the background of his early years, that Martin Wickramasinghe later immortalized in his novels and short stories and autobiographical writings.

From the beginning

From the Beginning
(An auto biography)

The search for roots is the central theme in Martin Wickramasinghe’s writings on the culture and life of the people of Sri Lanka. He imaginatively explored and applied modern knowledge in natural and social sciences, literature, linguistics, the arts, philosophy, education, and Buddhism and comparative religion to reach beyond the superficial emotionalism of vulgar nationalism, and guide us to the enduring roots of our common national identity that exists in the folk life and folk culture of Sri Lanka..

Martin Wickramasinghe’s vision was primarily nurtured in the tolerant, humane, realistic attitude to life traditional to Buddhist folk culture. He valued the intellectual freedom and independence inspired by the Buddha’s ‘Kalama Sutta’ which he saw as a tradition to question tradition, not unlike the Western scientific attitude. Through his writings he consistently opposed dogmatism, casuistry, elitism and oppression in any form, be it cultural, religious, political or social.

In a haapy mood with his wife.

Martin Wickramasinghe died on the 23rd of July 1976. His works have been translated and published in English, Hindi, Tamil, Russian, Chinese, Romanian, Dutch, German, French and Japanese languages.

Landmark Events in Martin Wickramasighe’s Life.


Birth on the 29th of May, the only son of Lamahewage Don Bastian Wickramasinghe and Magalle Balapitiya Liyanage Thochchohamy.

1895     –     Learns the letters of the Sinhala Alphabet from Andiris Gurunanse.

1897     –     Goes to the village temple for traditional instructions.


Starts to explore the marine life of the Koggala Reef situated about a quarter mile from his home.

1900     –     Goes to the Buonavista School in Galle to start his formal education.

1901     –     Death of his father Don Bastian Wickramasinghe.

1902     –     Leaves Buonavista School due to financial hardships. Writes

“Balopadeshaya” (Advice to Children) under the tutelage of the monk

Koggala Deerananda Thero. (Martin Wickramasinghe has said that he was

coerced into writing this book, being a ruse of his mother and

Rev.Deerananda to discipline him).

1904     –     Goes to the Sinhala medium School in Ahangama.

1906     –     Leaves school at the age of 16 to work as book-keeper in Carolis

Silva’s shop in Colombo.

1907     –     Leaves Carolis Silva and joins a commissions agency run by John Silva.

1910     –     Death of his mother, Magalle Blapitiya Liyanage Thochchohamy.

1914     –     Publishes his first novel Leela. John Silva’s agency is closed in the

aftermath of the Sinhala-Muslim riots and Martin Wickramasinghe

returns to Koggala.

1915     –     Becomes book-keeper in Cornelis Silva’s shop in Batticaloa.

1916     –     Starts to write to the Sinhala Daily “Dinamina” under the pen name

“Hethu Vaadi” (Rationalist). Writes a controversial series “Plants and


1920     –     Joins the Editorial Staff of “Dinamina” the Sinhala national daily.

1925     –     Marries Kataluwe Balage Prema de Silva on the 30th of November.

1926     –     Takes residence in Mt.Lavinia. Susantha Manuwarna the first-born child

dies 3 months after birth.

1927     –     Leaves “Dinamina” and joins “Lakmina”.

1928     –     Birth of son Sarath Kusum on 26th of December.

1929     –     Birth of son Vasantha Kumara on 16th of July.

1931     –     Birth of daughter Rupa Malathie on 4th February.

Becomes Editor of ;the “Silumina” the Sunday weekly national news


1932     –     Birth of son Himansu Ranga on 16th July. Appointed Editor of

“Dinamina” the Sinhala national daily.

1935     –     Birth of daughter Usha on September 20th.

1939     –     Built a house in Samudrasanna Road in Mt.Lavinia and takes

residence in it.

1940     –     Birth of daughter Unie on 13th September.

1941     –     Take over of Koggala and adjoining villages by the Colonial Government

for an military air base.

1946     –     Resigns from the post of Editor of “Dinamina”.

1950     –     Sells house in Mt.Lavinia and takes up residence in Thimbirigasyaya

to enable children to go to the university.

1953     –     Awarded the MBE. by her Majesty Queen Elizabeth in person.

Appointed member of the Radio Broadcasting Commission.

1954     –     Appointed to the National Languages Commission, Committee for

making a glossary of scientific terms. Resigned from the Commission

after 3 months.

1956     –     Takes up residence in Bandarawela. Wins the award for the best news

paper article for the year “The fall of the Brahmin Class”.

1957     –     A visit to Southern India to study archaeological artifacts. His novel

“Viragaya” wins the Don Pedric Award for the best novel of the year

He gives the award money to create a scholarship fund for

enabling a student from Karandeniya to obtain a university education.

1958     –     Visits the Soviet Union with his wife on the invitation of the

Soviet Writers Union.

1959     –     Tours many parts of China with his eldest daughter on the invitation of

the Chinese Government, for the 10th Anniversary Celebrations of Peoples


1960     –     Awarded the Honorary Ph.D by the Vidyodaya University.

( Sri Jayawardenepura University).

1961     –     Participates in the centenary commemorative celebration of Rabindranath

Tagore on the invitation of the Indian Government.

1962     –     Handing over of his birth place in Koggala with the house where he was

born by the Government of Sri Lanka. Takes up residence in Nawala,


1963     –     Visits Moscow and London. Awarded the D Lit by the University of


1964     –     Given the UNESCO Award for his book “The Rise of the Soviet Land”.

Visits Havana, Cuba with his wife at the invitation of the Writer Congress of

Cuba. Visits London and Paris on the return journey. Production of the

film of “Gamperaliya” by Lester James Peiris. The film wins the

“Golden Peacock” Award. at the International Film Festival in New Delhi.

Awarded the D.Lit. by Vidyalankara University (Kelaniya University).

1968     –     Visit to Cuba on the invitation of the Cuban Government

1970     –     Celebrations to commemorate his 80th Birthday organized by the Sri Lanka

Writers Congress in Koggala and in many parts of the island. Awarded the

D.Lit by the University of Colombo.

1972     –     Visits Sanchi, Buddhagaya,Gijjakuta, Nalanda and other regions

where the Buddha trod as a guest of the Indian Government.

1974     –     Receives the first Presidential Award for Literature.He donates the award

money to the Minister of Cultural Affairs to initiate a scholarship to benefit a

University student.

1975     –     Publishes “Bhava Tharanaya”, a novel depicting the life and times of Prince


1976     –     Publishes a collection of essays Manawa Vidyawa ha Sinhala Sanskruthiya (Sinhalese Culture : Anthropological Perceptions)

Prepares two other books for publication. ( These were published posthumously by the M W Trust )

January 5, 2010

ජාති භේදය දුරලන්නට වෙරදරණ අපේ ‍ප්‍රේමය ‍

Filed under: Uncategorized — chandiroshika @ 8:38 am

භෙදි සුනු විසුණු වන්නට
වෙරදැරූ ම‍ගේ රට
ම‍ගේ සිහල කම
නුඹේ ද්‍රවිඩ කම
අපේ දේශයේ උරුමයයි

දමිළ මිතුරනි මිතුරියනි මාගේ
නුඹ ද අවිගෙන
මම ද අවිගෙන
සටන් වදින්නේ ඇයි ද මේ
නුඹේ දේශය
මගේ දේශය
අපේ එකමුතු ජවය ඒ
නුඹ ද අපිලද සටන් වැදුමෙන්
අපේ ‍දේශය දෙකඩ‍වේ

සරස්වති‍යේ රාම අයියේ
නුඹේ අත‍ගෙන
මාල හත් පොට බදින්නමි
නලළ සිරසත ලාදු තවරා
ජය මංගල ගී ගයන්නමි
‍වෙසක් පොහොයට දළඳ සමිදුට
මල්රෝදක් අපි පුදන්නමි
රාමසාන්හි කෝවිලේ අපි
භාරහාරත් කරන්නමි
උතුරේ නුඹලද දකුණේ අපිලද
සාමයේ ගී ගයමු දැන්

December 30, 2009

විකසිතවන්නට මත්තෙන් පරවු සුදුනෙළුම නුඹ

Filed under: Uncategorized — chandiroshika @ 6:46 am

විකසිතවන්න‍ට මත්තෙන්

පරව ගියා නෙතු අද්දරම නුඹ

මලින වන්නට සිදුවුනේ ඇයිද නුඹහට

සාමයේ මල්රොද

දෝතින් ගන්නට

මන්ද බැරිවුනේ නුඹහට..

දේශයේ සුදු නෙළුමකි

පිපෙන්නට ඉඩහසර ‍නොලැබුනත් නඹහ‍ට

පවිටු අන්ද‍මේ සිත් ඇත්තවුන්ගෙ

ගිනිපුපුරැ ඇයි නුඹ අතට ගත්තේ

පාසල් වියේ පසුවන නුඹ

කිමද මේවට පෙලඹ වුයේ

ළමාවි‍යේ පසුවන ඇය

ඇයිද ගර්බනියක වන්ට වුයේ

නිගා දෙදන ගිනි පුපුරැ සුනු විසුනු කරමින්

නුඹේ ‍සෝදුක් සනාලුකාලයයිමේ

එන්න අපගේ ලාංකිකයනි

එකට එක්වි සැදු පවුරින් එක්ව පෙරට යමු

නිටහල් ‍දේශය සනාලන්නට

කාලයයි ‍මේ……..

එළඹ ඇත්තේ……….

November 26, 2009


Filed under: Uncategorized — chandiroshika @ 11:13 am

මම මේ දිනවල අධ්‍යාපන  චාරිකාවක් හරහා මගේ Blog එකට අලුත් තොරතුරැ ටිකක් හොයා ගත්තා. ශ්‍රි ලංකා‍වේ අප්‍රසිද්දව පවතින ඉතාවටිනා කියන තැනක් වන වවුලුපන කිරි ගල් ගුහාව ට මම සහ මගේ මිත්‍රයන් පිරිස ගොඩ වැදුනා.  මම මගේ දැනුමට එක්කරගත් දේ ඔබ හා බෙදා ගැනිමට ඉතා සතුටින් ඉදිරි පත්වෙමි.

වවුලුපන කිරි ගල් ගුහාව ඉතා විශාල පර්වතයක් ආකාරයට නිර්මානය වි තිබේ මෙය කැල්සියමි කාඉනේටිවලින් සැදි  ති‍‍‍බේ ඓසේම  අඩි 200 කට වැඩි දිග කින්  හා උස කින්  යුක්තය තැටිතල භූ කාරක කල් පිතයට අනුව තැටි පාවිමකට ලක්වු බවද
නමින්  05 ක්ද
මහද්විප ලෙස
දකුණු ඇමරිකා
උතුරැ ඇමරිකා
නමින් මහද්විප 07 ක් ද තිබුණු බවදපොත් පත් වල සදහන් වේ තැටි තල භූ කාරක කල්පිතය ඉදිරිපත් කළ ආතර් හෝමිස්ට අනුව පෘථිවි පෘෂ් ඨය සැකසි ඇත්තේ එකිනෙක යාකල හැකි යෝද  පාශාන තැටි කිහිපයකිනි මේ අනුව පෘථිවියේ සාගර හා මහද්විප නිර්මානය වි ඇත්තේ අති විශාල පාශාන තැටි මතය සාගර හා මහද්විප ඔසවාගෙන සිටිනු නැත්නමි දරාගෙන සිටින මෙම පාශාන තැටි විවිධ දිශාවලට පා‍වේනේ පවතින බව ආතර් හෝමිස් ගේ පර්යේෂනවලින් පැහැදිලිවේ මෙම විස්තරයට අනුව  රත්න පුරයේ පිහිටි වවුලුපන ද ඉහත කී සිද්දින් වලට ලක්වි අති බව සාදක යක් ලෙස දැක් විය හැකිය නොඑසේ නමි  වවුලුපන කිරිගල් ගුහාව කැල්සියමි කාබනේටි වලින් නිර්මිත විය නොහැක එසේම එහි සිප්පිකටු තිබිමද තවත් සාධකයකි මෙිසියල්ල අපටද දැකගත හැකි විම මහත් වාසනාවකි එසේම ඩයිනෝසිරස්වැනි සතුන් සිටිබවට මෙහිදි සාක්ෂි සෝයාගත හැක පහත චායා රැපය

එසේ සිට මියගොස් සිටි ඩයිනෝ සිරස් කෙනෙ කු ගේ පොසිල මත කැල්සියමි කාබනේටි තැන් පත්වි ඇති ආකාරයයි කැල්සියමි කාබනේටි ඔහුගේ ශරිරයේ ස්රෑපයට නිර්මිත වි ඇත එමෙන්ම  ශාක පත්‍රයක නාරටියේ ස්වරැපය

ද දැක ගත හැක එසේම ගසක කදක් තිබියදි කැල්සියමි කාබනේටි තැන් පත් වු පසු ශාක කද දිරා ගොස් ඇති බවද දක්නට ලැබේ

එමෙන්ම වවුලුපන කිරිගල් ගුහාවට ඉහලින් උල්පතක් මතුවෙ එහි ජලයෙහි කාබන් ඩයොක් සයිටි දියවි ඇති අතර අදික ලවන ගතියකින් යුක්තවේ එම නිසා ඒ උල්පතේ  ජලය ගලන දිය පහර පතුලේ කහ පැහැති තටිටුවක් 5m පමන යනතෙක් බැදි ඇත

එම උල්පතෙන් එකපාරටම මතුවන ජල පහර පෘථිවි පැලුමි තලයකින් මතුවන බව විද්වතුන් ගේ අදහසයි  මෙය කුඩා ජලඋල්පතක් සේ මතු උවත් යලිදු ගුහාව ඇතුලතින් විශාල ජල කදක් සහිතව මතුවේමෙය දියඇල්ලක්සේ විශාල උසක සිට තඩා හැ‍ලේ ඇල්ල කඩා හැ‍ලේන්නේ කිරි ගල් තලාවකිනි අඩි 200 ක් තරමි උසක සිට කඩා හැලේන දිය දහර දිගට ස්තමිබ ආකාරයට කැල්සියමි කාබනේටි තැන්පත් වි ඇත මෙම ගුහාව ඇතුලත අදික කළවරකින් යුක්ත බැවින් චායා රැප ගැනිම අපහසුය
වවුලුපනට යන මාර්ගය රක්වාන කදු පන්තියෙන් වටවී ඉතා සුන්දර දසුන් මවමින් දිස්වෙි එමෙන්ම මි ආශිතව  භූ විශමතා ලක්ෂණ රාශියක්ද දැක ගත හැකිය

දේශපාලන වාතාවරනය

Filed under: Uncategorized — chandiroshika @ 5:46 am

යුද්ධය පිළිබදව වන මතවාදය කුමක් වුවද දිනන්නට බැරි යුද්ධයක් ජයගත් බව සත්‍යයකි. දේශපාලනයේ ආකෘතිකමය වෙනසක් නොමැතිව සිදුවූ මෙකී ජයග්‍රහණයට හේතු වූ තීරණාත්මක සාධකය යුධපිටියේ නායකත්වය බව බහුතරයකගේ පිළිගැනීමයි. ඉහළ පෙලේ හමුදා නායකයින්ගේ සෘජු හා උපක්‍රමික තීරණයන් හේතුකොට භූමියේ සෙබළුන්ගේ ධෛර්ය ඉහළ මට්ටමකට ගෙන ඒමට හේතුවුණු අතර ඒ සදහා ඉහළ යුධනායකත්වය සහ භූමියේ සෙබලා අතර වූ අන්තර්සම්බන්ධතාව ද ප්‍රබලව බලපෑවේය. මෙකී කාරණා පසුපස සිටි ප්‍රධානතම බලවේගය වූයේ හමුදාපති සරත් ‍ෆොන්සේකා බව තතුදත් සැමගේ අදහසයි. සැබැවින්ම දේශපාලන නායකත්වය විසින් සිදුකළ සුවිශේෂිතම කාර්යභාරය යුධනායකත්වයට බලපෑම් නොකර සිටීමයි. ආන්දෝලනාත්ම ප්‍රකාශයන් සිදුකලද ජෙනරාල් සරත් ‍ෆොන්සේකා සතුව යුද්ධය ජයග්‍රහණය කිරීමේ පරම අරමුණක් හා ඒ වෙනුවෙන් වූ කැපවීමක් තිබූ බවද, ඒ නිසාම උතු‍රේ භූමිය සහ එල්ටීටීය පිළිබදව ඇති අත්දැකීම් හේතුකොට ගෙන වඩාත් ශූර උපක්‍රම භාවිතාකළ බව පසුව දැනගන්නට ලැබුණි. හමුදාව තුලට රිංගා සිටි අදක්ෂ, අකාර්යක්ෂම නායකත්වයන් කොළඹට එවා සැබෑ දක්ෂතාවක් පෙන්වූ යුධනායකයින් භූමියේ අණදෙන නිලධාරීන් බවට පත්කරන්නට යෑමේදී විවිධාකාරයේ විවේචනයන් ඔහුවෙත එල්ල වූ බව රහසක් නොවේ. යුද්ධය ජයග්‍රහණය කරන තෙක් රජයේ මාධ්‍යයන්ගේ මෙන්ම ආරක්ෂක ලේකම්, ජනාධිපතිවරයාගේ සමීප සගයෙකු ‍වූ සරත් ෆොන්සේකා මහතා යුධ ජයග්‍රහණය නොනවත්වා සමරන මේ සමය වන විට ක්‍රම ක්‍රමයෙන් මාධ්‍යයෙන් මෙන්ම දේශපාලන නායකත්වය වෙතින්ද අමතකව කරමින් තිබෙන බවක් දක්නට ලැබුණි. විටෙක බ්ලොග් අවකාශය තුලින්ද අදහස් කෙරුණේ ජෝතිෂ්‍යමය කාරණයක් හේතු‍කොට මෙවැන්නක් සිදුවන බවයි. කෙසේ වුවද පසුගියදා යුද්ධය පිළිබද රසබර මතකය දකුනේ ඡන්දය වෙනුවෙන් මතක්කර දුන් ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ විසින් සරත් ෆොන්සේකා නම සිය ශබ්දකෝෂයෙන් ඉවත් කොට තිබුනි. වත්මන් ආණ්ඩුව විසින් අලකරගත් සියළු දෑ වැසීමට පාවිච්චි ‍කරන එකම තෛලය වන යුධ ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන් වඩාත්ම තීරණාත්මක ලෙස දායක වූ හිටපු හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකා හට පාඩුවේ ඉන්නටද ඉඩනොදී අපහාස කිරීමට පහත් මට්ටමකට රාජපක්ෂ පවුල් බලකාය ක්‍රියාකරමින් සිටී. ඒ ක්‍රීඩා හා පොදුවිනෝදාංශ අමාත්‍යංශයේ ලේකම්වරයා‍ ලෙස පත්කොට යැවීමෙනි. සජින් වාස් ‍වැනි ලෝක හොරු ආණ්ඩුව නිසා වැජඹෙන්නේද, මර්වින් සිල්වා ඓතිහාසික කැළණිය පුරවරයේ චණ්ඩියා වී කෝටි ගණන් කප්පම් ගන්නේද, කරුණා අම්මාන් ආණ්ඩුවේ ඇමතිවරයෙක් වී නිදහස් පක්ෂයේ උපසභාපතිවරයෙකු වන විට ‍රටේ ඓතිහාසික ‍ජයග්‍රහණයක් වෙනුවෙන් නායකත්වය දුන් සරත් ෆොන්සේකා ඉවතට විසිවන්නේ ඔහු රාජපක්ෂ කෙනෙක් නොවීම නිසාත්, ඔහු කොන්ද පණඇති නායකත්වයකින් හෙබි පුද්ගලයෙකු බව ඓතිහාසිකව ඔප්පු කොට ඇති නිසාත්ය. රාජපක්ෂලා දක්ෂ බවට කිසිදු ඓතිහාසික සාක්ෂියක් නැත. මැදමූකලානේ සරම උස්සගෙන කෑගැසුවට ජාතික නායකයෙක් වන්නේ නැත. කොහේවත් නැති කනා පාරක් මහින්දට වැදුනේ ශ්‍රීලනිපයේ සිටි ජවිපෙ මතයට නැටවුණු රූකඩයක් වූ නිසාවෙනි. ලැබුණු චාන්ස් එකෙන් ප්‍රයෝජන ගැනීමට තරම් සූක්ෂම වූ රාජපක්ෂ පවුලේ කට්ට කෛරාඨික හිවල් මොලඇති සහෝදර උපදෙස් නිසා මුලින්ම කපා දැමුණේ තමන්ව රජකම් කරවූ ජවිපෙය. සිය පියා කළ පූර්ව පිනක් පළදුන් මහින්දට අණාගන්නට තිබූ යුද්ධය දිනාදීමට සරත් ෆොන්සේකාගේ ජීවිතය බේරුණු අතර තමන්ට කෙළවෙන්නට යන නිසා බියවී ඇස්දෙක පියාගෙන සරත්ට කැමැත්තක් කරන්නට දී මහින්ද දතකට පියාගෙන සිටියේය. යුද්ධය ඉවර වූ පසු සරත්ට පස්සට දෙකක් ඇණ වීසි කළේය. ජාත්‍යන්තරව තමන්ට ආ ‍චෝදනා වලින් බේරේන්නට දයාන් ජයතිලක යවා ඔහුටද පොරක් වන්නට ඉඩනොදී පළවා හැරියේය. දැන් රාජපක්ෂ පාලනයට එරෙහි වූ බොහෝ කරුණු විසදී ඇත. අවශ්‍යනම් බෙල්ල දීමට කැමති දස දහස් ගණනක් මග බලා සිටිති. එසේ වුවද රාජපක්ෂ පවුලෙන් නොකැපී ඉන්නට නම් රාජපක්ෂ පවුලට මස්රාත්තල දීමට එකග වියයුතු අතර තමන් කටු වලින් පමණක් තෘප්තිමත් විය යුතුය. අවශ්‍ය නම් ඩලස් හෝ මර්වින් මෙන් පොරටොක් දීමට තහනමක් නැත. එහෙත් සල්ලි, ධනය, සම්පත් ගැවසෙන සියළු තැන් රාජපක්ෂ පරම්පරාවට අයිති විය යුතුය. මේ වන විට වැඩිම මුදලක් සංසරණය වන උතුර සංවර්ධනය , නැගෙනහිර සංවර්ධනය බැසිල් රාජපක්ෂ යටතේ සිදුවන විට වැඩිම සංවර්ධන කටයුතු සිදුවන දකු‍ණු පළාතේ සියළු කටයුතු සිදුවන්නේද බැසිල් යටතේමය. ඊට අමතරව රටේ සංවර්ධනයට අදාළ ප්‍රධාන කටයුතු සියල්ල බැසිල් යටතේම සිදුවිය යුතුය. ගුවන්සේවා හා වරාය චමල් යටතේය. ඉදිරියේදී ශක්තිමක් වීමට නියමිත පළාත් සභා නායකත්වයන් සියල්ල රාජපක්ෂ සනුහරේට යා යුතුමය. කොළඹට එන නාමල් ට අභි‍‍යෝගයක් වියහැකි, පාදඩ දේශපාලනයේ කිරුළ සොයායන දුමින්ද සිල්වා අනර්කලී දමා නිහඩකරවන්නේ මේ යටතේය. තත්ත්වය මෙසේ වන විට ප්‍රතිරෝධය පිළිබදව දැනුමක් නැති රාජපක්ෂ සනුහරය කැපීමේ ක්‍රියාවලිය දිගටම කරගෙන යන විට සරත් ෆොන්සේක වැනි සිවිල් බලයක් සහිත පුද්ගලයෙක් දේශපාලනිකව ශක්තිමත් වීමේ ශක්‍යතාවයක් ද‍ පෙනෙන්නට ඇත. ඓතිහාසික ස්වයං විනාශකාරී ක්‍රියා කිරීමේ පළපුරුද්ද සහිත ජවිපෙ මේ සදහා ඉදිරියට ආවොත් පුදුමයක් නැත. දේශපාලන සෙල්ලමේ ඉදිරිය බොහෝ තීරණාත්මකය. මාරාන්තික රිය අනතුරු, ගුවන් අනතුරු විටෙක සිදුවිය හැකි සේම මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ කාරියන් නැවත මතුවුවද පුදුමයක් නැත.

උපුටා ගැනිමකි.

November 9, 2009

පොලොන්නරැ රාජදානිය දෙවෙනි සටහන

Filed under: Uncategorized — chandiroshika @ 10:42 am

අනුරාධපුරය අගනුවර කරගත් පාලකයන්ට උපකාරක නගරයක්,යුද්ධමය වශයෙන් ආරක්ෂිත කලාපයක් සහ සේනා සංවිධානය කොට කදවුරු පිහිටුවිමට සුදුසු පෙදෙසක් ලෙස

* අනුරාධපුරය හා රෝහන දේශය අතර ගමනාගමනය සිදුවු සංදිස්ථානයක් ලෙස
* ආරක්ෂිත මෙන්ම ස්වයං පෝෂිත වු බලකොටු පෙදෙසක් ලෙස

විදහා දැක්විය හැකිය.

ඹ්නෑම දේශයක දියුනුව ‍ගෞරවය හා කිර්තිය එම දේශවාසින්ගේත් පාලකයන්ගේත් අප්‍රතිහත ධෛර්යයේ ළුලය බ‍ව අමතක නොකල යුතුය.දෙස් විදෙස් පතල සුවිසල් කිර්ති නාමයට හිමිකම් කියන කිර්තිනාමය පුරය‍ට ගෙන දුන්අතීත රඡවරු සහ රැඡිනියෝ සහ ප්‍රාදේශිය නායකයෝ දහ අට දෙනෙකි.පාලකයන් අතර සමහර පාලකයන් විශිෂ්ඨනයෝය.ඇතැම්හු දුර්වලයෝය.ඒ ඒ ව්ශිෂ්ඨත්වය ඔවුන් ලබාගෙන ඇත්තේ ස්වකිය දේශයේ ස්වාධීනත්වය හා උන්නතිය උදෙසා ජිවිතය පරදුවට තබා කැපවිමෙනි.කැපවිමේ ධර්මතාවය මත ශ්‍රේෂ්ඨ පුද්ගලයෝ බිහිවෙති.

පොළොන්නරුව රාජධානිය ක්‍රැර ලෙසත් සාහසික ලෙසත් විනාශ කරනු ලැබුවේ කාලිංඝ මාඝ විසිනි.මේ පාලක පාලිකාවන් සියලු ගේම යහපත් හෝ අයහපත් පාලන තන්ත්‍රයෙහි මතකයන් පොළොන්නරු පුරය හා තදාසන්න ප්‍රදේශවල ඉතිරිව ඇතත් වඩාත් වැදගත් ‍‍‍ඓතිහාසික මෙහෙවරක් කල රජුන් දෙදෙනා වන්නේ චෝලයින්ගෙන් රට මුදවාගත් [[“මහා විජයබාහු රජතුමා”]] සහ භේද භින්නවු අභ්‍යන්තර දේශපාලනය ජය ගෙන රට ඵක්සේසත් කල “මහා පරාක්‍රමබාහු රජතුමාය” ඓතිහාසික සාධක වලට අනුව ,සාහිත්‍යයට අනුව, ජනප්‍රවාද වලට අනුව රාජකීය නගරයක් ප්‍රධාන වශයෙන් කො‍ටස් කිහිපයකින් සැදුම්ලද්දක් විය.
ප්‍රරාක්‍රම සමුද්‍රය
වටදා ගෙය
ලංකා තිලක

* ඇතුල් නුවර
* පිට නුවර
* පි‍ට නුවරින් පිට පෙදෙස් (උප නගර,ජනාවාස,‍ගොවිබිම්)

පොළොන්නරුව වු කලි සැබවින්ම වැදගත්වුත්,අමරණියවුත් ප්‍රදේශයකි.පුලතිස් පුරවරය ගැන කථාකරන වි‍ට අප මතකයට නැගෙන ස්ථාන රාශියකි.

* ප්‍රරාක්‍රම සමුද්‍රය
* පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරය
* ශිව දේවාලය
* වටදා ගෙය
* හැටදා ගෙය
* මැණික් වෙහෙර
* ලංකා තිලක
* තිවංක පිළිමගෙය
* පරාක්‍රම මාලිගාව
* නිශ්ශංකමල්ල මාලි‍ගා සංකිර්ණය
* නිශ්ශංකලතා මණ්ඩපය
* අ‍ටදා ගෙය
* සත්මහල් ප්‍රසාදය
* රන්කොත් වෙහෙර
* කිරිවෙහෙර
* පොත්ගුල් වෙහෙර
* කුමාර පොකුණ

ප්‍රධාන වශයෙන් දැක්විය හැකිය.

ගොවි පවුල් වලට සහ ගොවි බිම් අක්නර20000 කට පමන ජලය සපයම්න් හෙක්ටාර 2500 කට ආසන්න භුමි ප්‍රමානයක් වසාගත් පරාක්‍රම සමුද්‍රය අතීතයේදිත් පොළොන්නරු නගරයේ බටහිර සිමාවේ දිගින් විශාල ප්‍රදේශයක‍ට දිග අගුලක ආරක්ෂාව,ශක්තිමත් ප්‍රකාරයක ආරක්ෂාව ලබාදි ඇත.ස්වකීය තේජසට සහ රාජ්්‍යත්වයට ගැලපෙන ලෙසින් මහල් හතකින් යුත් මාලිගයක් දිව්‍ය මාලිගයක් බදුවු “වෛජසන්න ප්‍රසාදය” හෙවත් “සත්මහල් ප්‍රසාදය” අද දක්නට ඇත්තේ මහල් තුනක නටබුන් පමනි.මුළු මාලිගා සංකීර්නය කාමර 16 කින් යුක්ත වි ඇත.පොළොන්නරුව තුල පවත්නාවු තවත් සුවිශේෂත්වය‍ක් වන්නේ එහි පවත්නා ද්විතික සංස්කෘතික ලක්ෂනයි.

බෞද්ධ ගෘහ නිර්මාණ,ශිල්පයන්,බෞද්ධ කලාවන්,හින්දු ගෟහ නිර්මාණ ශිල්පයන්, හින්දු කලාවන්පොළොන්නරුවේ නටබුන් අතර විශේෂ කොට හදුනා ගත හැකිය.හින්දු සංස්කෟතිය ගැන සදහන් කරන විට මතකයට නැගෙන තවත් කරුනක් ඇත.එනම් සොලීන් පොළොන්නරුවෙන් නෙරපා යලි මෙරට නිදහස් කරගත්සිංහල රජවරු කිසිවකු මේ හින්දු ආගමික ස්ථාන විනාශ නොකල බවයි.මේ විස්මිත නගරයේ මෑතකදි කරන ලද කැණීම් මගින් සොයාගෙන ඇති පුරාවස්තු රාශියක් පරාක්‍රම සමුද්‍රයේ බැම්ම පාමුල ඉදි කරවා ඇති නව කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇත.

අතීතයේ මුතුන් මිත්තන්ගේ මහේශාක්‍ය දිවිපැවැත්මේ සහ ප්‍රතිභාවෙි යටගිය පුවත් බොහෝ දුරට ඉස්මතු කර දෙමින් වත්මන් පොළොන්නරුව සාඩම්බරව නැගිසිටින්නට උත්සාහ දරමින් ඇත.ලෝකයේ ඉපැරණි කලාවන්ගේ ශ්‍රිවිභුතිය මතු කරගනු වස් ඇප කැපව සිටින යුනෙස්කෝ සංවිධානය 1981 සිට පැරණි පොළොන්නරු පෙදෙස සංරක්ෂණය කිරිමට ක‍ටයුතු කිරිම නිසා එම ශ්‍රි විභුතිය වඩාත් ඹපනැංවි පවතින බව කිව යුතුය.අවුරුදු දහස් ගණනක් තිස්සේ විදේශ ආක්‍රමනයන්ට ගොදුරු වෙමින්,ඝන වනාන්තර තුල හව් හරනක් නැතිව හුදකලා වෙමින් අව්වෙන් වැස්සෙන් පීඩා විදිමින් පැවති අතීත නටබුන් වර්තමාණයේදි පවා මෙවන් ශ්‍රි විභුතියක‍ට හිමිකම් කියන්නේ නම් එකල කොතරම් මහේශාක්‍ය ලීලාවෙන් මේ මහපොළොව මත නැගී සිටින්නට ඇත්ද??

බෙල්ලන්විල රජමහා විහාරය

Filed under: Uncategorized — chandiroshika @ 10:33 am

කොළඹ දිසාවේ දෙහිවල මහරගම මහා මාර්ගයේ දෙහිවල සිට සැතැපුම් තුනක් එන විට බෙල්ලන්විල රජමහා විහාරය හමුවේ. අනුරාධපුරයේ ජය ශ්‍රී මහා බෝධීන් වහන්සේගෙන් හටගත් දෙතිස් ඵලරුහ බෝධීන් වහන්සේ නමක් බෙල්ලන්විල රජ මහා විහාරයේ රෝපිත කර තිබීම ආගමික වශයෙන් සුවිශේෂී කරුණකි.

බෙල්ලන්විල රජ මහා විහාරය මෙරට ඓතිහාසික සිද්ධස්ථාන අතර ප්‍රමුඛස්ථානය ගන්නා පුණ්‍ය භූමියකි. කලබලකාරී කොළොම්පුරවරයට ආසන්නයේ පිහිටා ඇති සිද්ධස්ථානයක් වූවද බෙල්ලන්විල රජ මහා විහාරයට පිවිසෙන කවර තරාතිරමක අයකුගේ වූවත් සිත් සතන් සැනහේ. සොබා අසිරියෙන් පිරිපුන් නිස්කලංක පරිසරයක ඇති අසිරිය සැබෑ පින් බිමක ලක්‍ෂණ ජනිත කරවයි. අත්තිඩිය අභය භූමිය හරහා හමා එන මන්ද මාරුතයේ පහසින් සෙමෙන් සැලෙන බෝපත් නඟනා සිහින් ස්වරය, ඒ මහා බෝධි වෘක්‍ෂය සෙවණේ දී දැනෙන අපරිමිත සුවය කනස්සල්ලෙන් ව්‍යාධියෙන් පිරි ගත සිත සුවපත් කරනා සෙයකි.

දරු ඵල පතන්නෝ, උපන් කිරි කැටි බිළිඳුන්ට බෝ සමිඳු පිහිට පතන්නෝ, ලෙඩ දුක පිරිපත දුරැර සුව සෙත සිරි සැප පතන්නෝ සහ නා නා විධ අපේක්‍ෂාවන් ඇති සැදැහැවත්හු බෙල්ලන්විල රජමහා විහාරයේ බෝ සමිඳුට පුද සත්කාර පවත්වති.

හැම විට සිය දහස් ගණනින් බැතිමත්හු වන්දනා මාන කරන අසිරිමත් බෙල්ලන්විල රජ මහා විහාරය අතීත බෞද්ධ රාජ්‍යයක ප්‍රෞඪ ඉතිහාසය සිහි ගන්වයි. පුරාතන ගෘහ නිර්මාණයන් අනුව තැනුණු සම්බුදු මැදුර දුටුවන් සිත බැතියෙන් පුබුදුවාලයි. පැරැණි මකර තොරණ, නාග රූප, වාමන රූප, කොරවක්ගල්, ලියකම්, විවිධ කැටයම් ආදිය බෙල්ලන්විල රජ මහා විහාරයට පිවිසි පුද්ගලයා සිතින් අනුරාධපුර, පොළොන්නරු ඓතිහාසික පුදබිම් වෙත කැඳවාගෙන යාමට සමත් වේ.

දෙමහල් සංඝාවාසය, ධාතු මන්දිරය, දෙමහල් ධර්ම ශාලාව, ආදී නවීන ශාලා සියල්ල එකකට එකක් ගැලපෙන උචිත සැලසුම් අනුව ගොඩ නංවා ඇත. අතීතයේ ජරාවාසව පැවැති පැරැණි සිද්ධස්ථානයක් නවීන යුගයට ගැලපෙන සේ නිර්මාණය කළෝ බෙල්ලන්විල රජ මහා විහාරාධිපතිව වැඩ විසූ ශ්‍රී සිද්ධාර්ථ විහාරවංශාලංකාර ධර්ම කීර්ති ශ්‍රී රත්මලාන පාර්ශ්වයේ ප්‍රධාන සංඝනායක බෙල්ලන්විල ශ්‍රී සෝමරතන නාහිමිපාණන් වහන්සේ ය. ඒ 1946 වසරේදී ය.

විහාර සිතුවම් සම්ප්‍රදායන් අතරට තවත් විශිෂ්ට සිතුවම් සම්ප්‍රදායක් බෙල්ලන්විල රජ මහා විහාරයේ සම්බුදු මැදුරේ සිතුවම් වී ඇත. මෙසේ බෙල්ලන්විල බුදු මැදුරේ ඇති අතිවිශිෂ්ට බිතු සිතුවම් මහාචාර්ය බෙල්ලන්විල විමලරතන අනු නා හිමියන්ගේ මෙහෙයවීමෙන් ජාත්‍යන්තර කීර්තියට පත් සෝමබන්ධු විද්‍යාපති කලාවේදියා විසින් අඳින ලද සිතුවම් ය.

බෙල්ලන්විල ශ්‍රී සෝමරතන නා හිමි මෙහෙවර නිසා බෙල්ලන්විල ලෝක පූජිත විය. බෙල්ලන්විල රජ මහා විහාරය හා බෙල්ලන්විල පෙරහර ඒ නාමය හා බැඳී ඇත. ඒ සියල්ල අද ජාත්‍යන්තර තලයට ඔසවා තැබීමට සමත් වූ තවත් බෙල්ලන්විල හා සබැඳි නාම දෙකක් වේ. ඒ සිංගප්පූරුවේ ප්‍රධාන සංඝනායක බෙල්ලන්විල රජ මහා විහාරාධිපති බෙල්ලන්විල ධම්මරතන නායක ස්වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ සහ බෙල්ලන්විල රජ මහා විහාරාධිකාරී ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ කුලපති මහාචාර්ය බෙල්ලන්විල විමලරතන අනුනායක ස්වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ ය.

බෙල්ලන්විල රජ මහා විහාරය ආගමික මෙහෙවර සඳහා පමණක් සීමා නොකොට ප්‍රජා අවශ්‍යතා රැසකට කේන්ද්‍රස්ථානයක් වී ඇත්තේ විහාරාධිකාරී මහාචාර්ය බෙල්ලන්විල විමලරතන අනුනාහිමියන්ගේ සංකල්පයක් මත පවත්වා ගෙන යනු ලබන විවිධ ප්‍රජා සේවා නිසා ය. බෙල්ලන්විල ප්‍රජා සංවර්ධන පදනම ඊට එක් නිදසුනකි. බෙල්ලන්විල රජ මහා විහාරය කේන්ද්‍ර කර ගනිමින් සිදු වූ හා සිදු කැරෙන ආගමික, සාමාජීය, ශාස්ත්‍රීය මෙහෙවර සුවිශේෂී වටිනාකමක් ප්‍රකට කරයි.

October 6, 2009

බුද්ධ වර්ෂය හා භාවිත වර්ෂය අනුව 2600 ශ්‍රී සම්බුද්ධත්ව ජයන්තිය 2011 දී උදාවන්නේ කෙසේ ද?

Filed under: Uncategorized — chandiroshika @ 10:10 am

images01බුද්ධ වර්ෂය – බුද්ධ වර්ෂය ගණනය කිරීම ආරම්භ කර ඇත්තේ බුදුරජාණන් වහන්සේගේ පරිනිර්වාණ (ස්කන්ධ පරිනිර්වාණය) ය සිදු වූ දිනයේ සිටය. මේ අනුව ඉකුත් වූ වෙසක් පෝ දිනයෙන් ආරම්භ වූයේ බුද්ධ වර්ෂ 2553 ය. මේ වර්ෂය 2010 වෙසක් පෝය දක්වා භාවිත කෙරේ. බුද්ධ වර්ෂය වෙනස් වන්නේ සෑම අවුරුද්දකම උදාවන වෙසක් (මැයි) පසළොස්වක පෝය දිනයේ ය.

ක්‍රිස්තු (භාවිත) වර්ෂය – අද අපි එදිනෙදා කටයුතු සඳහා භාවිත කෙරෙන්නේ ක්‍රිස්තු වර්ෂයයි. එය ජාත්‍යන්තරව පොදුවේ භාවිතාවන වර්ෂය හෙයින් අපිද මෙය භාවිතා කරමු. මේ අනුව ඉකුත් ජනවාරි 01 උදා වූයේ 2009 වර්ෂයයි. මෙය වෙනස් වන්නේ මීළඟ ජනවාරි 01 දා ය. එදිනට 2010 වර්ෂය උදාවේ. ක්‍රිස්තු වර්ෂය ගණනය කරනු ලබන්නේ ක්‍රිස්තූන් වහන්සේ උත්පත්තිය ලැබූ දිනයේ සිට ය.

පොදු කරුණු – ඉහත සාධක අනුව ක්‍රිස්තූන් වහන්සේ බෙත්ලෙහෙම් උත්පත්තිය ලබන විට බුදුරජාණන් වහන්සේ පිරිනිවී අවුරුදු 544 ගත වී ඇත. නැතහොත් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ඉපදෙන්නට අවුරුදු 544 පෙර බුදුරජාණන් වහන්සේ පිරිනිවී ඇත.

2009 2553
+ 544 – 544

වර්තමාන බුද්ධ වර්ෂය 2553 2009 වර්තමාන ක්‍රිස්තු වර්ෂය

බුද්ධ ජයන්ති වර්ෂය – වර්තමානයේ බුද්ධ ජයන්ති වර්ෂ දෙකක් ගැන කතා කරයි. ඒ මෙසේ ය.

1. බුද්ධ ජයන්තිය – මෙය බුදුරජාණන් වහන්සේ පිරිනිවී වසර 2500 ගතවීම අනුස්මරණය කරමින් පැවැත් වූ ජයන්තියයි. එය සිදු කළේ භාවිත (ක්‍රිස්තු) වර්ෂ 1956 දී ය. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1956 යෙදුනු වෙසක් පෝයට බුදුරජාණන් වහන්සේ පිරිනිවී වසර 2500 උදාවිය.


2. සම්බුද්ධත්ව ජයන්තිය – බුදුරජාණන් වහන්සේ ජීවමානව අසූ අවුරුද්දක් වැඩ සිටියහ. මෙයින් ඉපිද අවුරුදු 35 ගත වූ තැන ජය ශ්‍රී මහා බෝ මුල දී සම්මා සම්බුද්ධත්වයට පත් විය. මෙසේ සම්බුද්ධත්වයට පත්ව අවුරුදු 80 දක්වා වැඩ සිටියහ. මෙවිට අවුරුදු 80 සම්පූර්ණ වී පිරිනිවෙන අවස්ථාව වන විට බුදු වී අවුරුදු 45 ගත වී ඇත.

80 – 35 45

බුදුන් වහන්සේ මේ අනුව උතුම් වූ සම්බුද්ධත්වයට පත්ව භාවිත වර්ෂ 2009 (මේ වසරේ) වෙසක් පොහොයට පසු වූයේ සම්බුද්ධත්වයෙන් 2598 වර්ෂයයි. (2553 + 45 = 2598) මේ නිසා සම්මාසම්බුදුන් වහන්සේ සම්බුද්ධත්වයට පත්ව වසර 2600 උදාවන්නේ භාවිත වර්ෂ 2011 දී ය. නැතහොත් තවත් වසර දෙකකිනි. ඒ 2011 මැයි මස වෙසක් පුණු පොහෝදාය.

2553+ 45

2598 = 2009 වෙසක් පෝය/ මේ වසරේ වෙසක් පෝය /2009.05.08


2600 = 2011 වෙසක් පෝය දින උදාවේ. (2600 සම්බුද්ධත්ව ජයන්ති පෝය)

බුද්ධ වර්ෂයත් ක්‍රිස්තු වර්ෂයත් අතර වෙනස අවුරුදු 544 කි.


Filed under: Uncategorized — chandiroshika @ 9:50 am

ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණි අගනුවරක් වන ඵෙතිහාසික පොළොන්නරුව චෝල ආක්‍රමණිකයන් විසින් මුලින්ම අගනුවර කරගන්නා ලදී. 1070 දී පමණ චෝල ආක්‍රමණිකයන් පලවා හැරීමෙන් පසු Iවන විජයබාහු රජ විසින් තම අගනුවර වශයෙන් තෝරා ගන්නා ලදී. මෙම කෙටි කාලීන චෝල යටත් විජිත සමයේදී පොළොන්නරු ප්‍රදේශය ජනනාතමංගලම් ලෙස හැදින්වූ බව සඳහන් වේ. පළමු විජයබාහූ රජුගෙන් පසු රජකමට පත්වන මහා පරාක්‍රමභාහු රජු පොළොන්නරු යුගයෙහි හමුවන සමෘද්ධිමත්ම රාජ්‍ය පාලකයා වශයෙන් සැලකේ. පැරකුම් රජ සමය, පොළොන්නරුව රාජධානියෙහි ස්වර්ණමය යුගය ලෙස හැදින්වෙන අතර එම කාලවකවානුව තුල ආර්ථික හා කෘෂිකාර්මික සමෘද්ධියක් රට තුල ඇති කිරීමට මහා පරාක්‍රමභාහු රජු සමත් විය.

අහසින් වැටෙන එකඳු දිය බිඳක් හෝ ප්‍රයෝජනයට නොගෙන මුහුදට නොයෙවිය යුතුය යන අධිෂ්ඨානයෙන් කටයුතු කල පරාක්‍රමභාහු රජු රටේ වාරිමාර්ග පද්ධතියේ ඉමහත් දියුණුවක් ඇතිකරමින් රජරට ප්‍රදේශයේ සශ්‍රීකත්වය සඳහා අවශ්‍ය කටයුතු සැලසීය. පැරකුම් රජු විසින් ඉදිකල සුවිසල් පරාක්‍රම සමුද්‍රය වාරිමාර්ග පද්ධතියේ දියුණුව උදෙසා ඔහු කල සේවය මැනවින් නිරූපණය කරන්නකි. මෙම යුගයේදී රට සාමකාමි හා ස්වයංපෝෂිත බවින් යුක්ත වූ අතර සහල් පවා මෙරටින් පිටරට යැවූ බව පොතපතෙහි සඳහන් වේ.

පැරකුම් රජුගෙන් පසුව පොළොන්නරුව රාජධානියෙහි රජකමට පත්වන නිශ්ශංකමල්ල රජු රාජ්‍ය පාලනයෙහිලා යම් සාර්ථකත්වයක් අත්කර ගන්නා නමුදු අනෙකුත් පාලකයන් හට එතරම් යහපත් රාජ්‍ය පාලනයක් දියත් කිරීමට නොහැකි වේ. මේ සදහා බලපාන ප්‍රධානතම කරුණ වන්නේ සිහසුන අත්පත් කර ගැනීමට එකිනෙකා අතර ඇතිවන ආරවුල්ය. මෙවන් තත්වයක් යටතේ 1214 දී පමණ කාලිංග මාඝ ආක්‍රමණය සිදුවන අතර පොළොන්නරුව රාජධානිය මුලුමනින්ම බිඳ වැටිමට මෙම ආක්‍රමණය හේතු වේ. ඉන් අනතුරුව ලංකාවේ රාජධානිය බවට පත්වන්නේ දඹදෙණිය රාජධානියයි.01002ශ්‍රි ලංකා‍‍වෙ උතුරු මැද පලාතේ පොළොන්නරැව දිස්ත්‍රික්කය තුල කොළඹින් කි.මි 216 ක් දුරින් මහවැලි මිටියාවතේ තැනිතලා භුමි භාගයක පිහිටි පොළොන්නරුව වු කලි වර්තමාන දිස්ත්‍රික්කයේ ප්‍රධාන නගරයයි.පොළොන්නරු නගරයේවිශාලත්වය හෙක්ටර්යර් 122 කට ආසන්නය.අනුරාධපුර රාඡධානිය බිද වැටිමෙන් අනතුරුව ශ්‍රි ලංකාවෙ අගනගරය වුයේ පොළොන්නරුවයි.අනුරාධපුරය වනසා දමා සිංහල රඡ පරපුරට තිබු රාඡ්‍යත්වය පවා අහිමි කිරිමට පොළොන්නරු සමයේදි විදේශ ආක්‍රමණිකමයෝ සමත් වුහ.සියවස් පහලොවකට ආසන්න කාලයක් ශ්‍රි ලංකාවෙ අගනුවර වශයෙන් පැවති අනුරාධපුරය හා සසදන විට පොළොන්නරුව අගනුවර වශයෙන් පැවතියෙ ඉතාකෙටි කාල පරිචිඡේදයකි.එය ශතවර්ෂ දෙකකට සිමාවෙයි.එනමුත් අසිරිමත් වන්නේ එය නොව,අනුරාධපුරයේ නෂ්ඨාව ශේෂ සමග පොළොන්නරු නටබුන් සසදන විට විස්මය දෙගුන තෙගුන වෙයි.පොළොන්නරුව යන ග්‍රාම නාමය සම්භාවය ලබා ඇත්තේ “පුලස්ති නගර යන සංස්කෘත නාමයෙන් බවට විස්වාසයක් පවති.පොළොන්නරුව යන්නට කදවුරු නුවර,ජනනාථ මංගලම් පුර,රාජරාජ පුරය,පුලනරි,විජයරාජපුරම්,කාලිංගරාජපුර007ය යන විවිධ නම් විවිධ මුලාශ්‍ර වල භාවිතා කර ඇත.ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණි අගනුවරක් වන ඵෙතිහාසික පොළොන්නරුව චෝල ආක්‍රමණිකයන් විසින් මුලින්ම අගනුවර කරගන්නා ලදී. 1070 දී පමණ චෝල ආක්‍රමණිකයන් පලවා හැරීමෙන් පසු Iවන විජයබාහු රජ විසින් තම අගනුවර වශයෙන් තෝරා ගන්නා ලදී. මෙම කෙටි කාලීන චෝල යටත් විජිත සමයේදී පොළොන්නරු ප්‍රදේශය ජනනාතමංගලම් ලෙස හැදින්වූ බව සඳහන් වේ. පළමු විජයබාහූ රජුගෙන් පසු රජකමට පත්වන මහා පරාක්‍රමභාහු රජු පොළොන්නරු යුගයෙහි හමුවන සමෘද්ධිමත්ම රාජ්‍ය පාලකයා වශයෙන් සැලකේ. පැරකුම් රජ සමය, පොළොන්නරුව රාජධානියෙහි ස්වර්ණමය යුගය ලෙස හැදින්වෙන අතර එම කාලවකවානුව තුල ආර්ථික හා කෘෂිකාර්මික සමෘද්ධියක් රට තුල ඇති කිරීමට මහා පරාක්‍රමභාහු රජු සමත් විය.

අහසින් වැටෙන එකඳු දිය බිඳක් හෝ ප්‍රයෝජනයට නොගෙන මුහුදට නොයෙවිය යුතුය යන අධිෂ්ඨානයෙන් කටයුතු කල පරාක්‍රමභාහු රජු රටේ වාරිමාර්ග පද්ධතියේ ඉමහත් දියුණුවක් ඇතිකරමින් රජරට ප්‍රදේශයේ සශ්‍රීකත්වය සඳහා අවශ්‍ය කටයුතු සැලසීය. පැරකුම් රජු විසින් ඉදිකල සුවිසල් පරාක්‍රම සමුද්‍රය වාරිමාර්ග පද්ධතියේ දියුණුව උදෙසා ඔහු කල සේවය මැනවින් නිරූපණය කරන්නකි. මෙම යුගයේදී රට සාමකාමි හා ස්වයංපෝෂිත බවින් යුක්ත වූ අතර සහල් පවා මෙරටින් පිටරට යැවූ බව පොතපතෙහි සඳහන් වේ.

පැරකුම් රජුගෙන් පසුව පොළොන්නරුව රාජධානියෙහි රජකමට පත්වන නිශ්ශංකමල්ල රජු රාජ්‍ය පාලනයෙහිලා යම් සාර්ථකත්වයක් අත්කර ගන්නා නමුදු අනෙකුත් පාලකයන් හට එතරම් යහපත් රාජ්‍ය පාලනයක් දියත් කිරීමට නොහැකි වේ. මේ සදහා බලපාන ප්‍රධානතම කරුණ වන්නේ සිහසුන අත්පත් කර ගැනීමට එකිනෙකා අතර ඇතිවන ආරවුල්ය. මෙවන් තත්වයක් යටතේ 1214 දී පමණ කාලිංග මාඝ ආක්‍රමණය සිදුවන අතර පොළොන්නරුව රාජධානිය මුලුමනින්ම බිඳ වැටිමට මෙම ආක්‍රමණය හේතු වේ. ඉන් අනතුරුව ලංකාවේ රාජධානිය බවට පත්වන්නේ දඹදෙණිය රාජධානියයි.

Next Page »

Blog at