History
Upon the proposal of CAME, a United Nations Conference for the establishment of an educational and cultural organization (ECO/CONF) was convened in London from 1 to 16 November 1945. Scarcely had the war ended when the conference opened. It gathered together the representatives of forty-four countries. Spurred on by France and the United Kingdom, two countries that had known great hardship during the conflict, the delegates decided to create an organization that would embody a genuine culture of peace. In their eyes, the new organization must establish the “intellectual and moral solidarity of mankind” and, in so doing, prevent the outbreak of another world war.
At the end of the conference, thirty-seven countries founded the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. The Constitution of UNESCO, signed on 16 November 1945, came into force on 4 November 1946 after ratification by twenty countries: Australia, Brazil, Canada, China, Czechoslovakia, Denmark, Dominican Republic, Egypt, France, Greece, India, Lebanon, Mexico, New Zealand, Norway, Saudi Arabia, South Africa, Turkey, United Kingdom and United States. The first session of the General Conference of UNESCO was held in Paris from 19 November to 10 December 1946 with the participation of representatives from 30 governments entitled to vote.
The ashes of the Second World War are reflected in the composition of the founding Member States of UNESCO. Japan and the Federal Republic of Germany became members in 1951, Spain in 1953. Other major historical factors, as the Cold War, the decolonization process and the dissolution of the USSR, also left their trace on UNESCO. The USSR joined UNESCO in 1954 and was replaced by the Russian Federation in 1992. Nineteen African States became Members in 1960. Twelve Republics from the former Soviet Union joined UNESCO in the period 1991 to 1993.
As a consequence of its entry into the United Nations, the People’s Republic of China has been the only legitimate representative of China at UNESCO since 1971. The German Democratic Republic was a Member from 1972 to 1990, when it joined the Federal Republic of Germany.
The League of Nations, the United Nations’ ancestor, also had an institution to deal with intellectual cooperation: the “International Committee on Intellectual Cooperation” (ICIC), which had prestigious members such as Albert Einstein, Thomas Mann, Marie Curie and Paul Valéry.[4]
The flag of UNESCO shows a variation of the Parthenon, the ancient Greek temple, which is located in Athens, Greece.
The General Conference is a gathering of the organization’s member states and associate members, in which each state has one vote. Meeting every two years, it sets general policies and defines programme lines for the organization.
The Executive Board’s 58 members are elected by the General Conference for staggered four-year terms. The Executive Board prepares the sessions of the General Conference and ensures that its instructions are carried out. It also discharges other specific mandates assigned to it by the General Conference.
The Secretariat consists of the Director-General and his staff and is responsible for the day-to-day running of the organization. The Director-General, who serves as the public face of UNESCO, is elected for a (renewable) four-year term by the General Conference. The staff currently numbers some 2100, of whom some two-thirds are based in Paris, with the remaining third spread around the world in UNESCO’s 58 field offices. The Secretariat is divided into various administrative offices and five programme sectors that reflect the organization’s major areas of focus.
බුද්ධ වර්ෂය – බුද්ධ වර්ෂය ගණනය කිරීම ආරම්භ කර ඇත්තේ බුදුරජාණන් වහන්සේගේ පරිනිර්වාණ (ස්කන්ධ පරිනිර්වාණය) ය සිදු වූ දිනයේ සිටය. මේ අනුව ඉකුත් වූ වෙසක් පෝ දිනයෙන් ආරම්භ වූයේ බුද්ධ වර්ෂ 2553 ය. මේ වර්ෂය 2010 වෙසක් පෝය දක්වා භාවිත කෙරේ. බුද්ධ වර්ෂය වෙනස් වන්නේ සෑම අවුරුද්දකම උදාවන වෙසක් (මැයි) පසළොස්වක පෝය දිනයේ ය.
ශ්රි ලංකාවෙ උතුරු මැද පලාතේ පොළොන්නරැව දිස්ත්රික්කය තුල කොළඹින් කි.මි 216 ක් දුරින් මහවැලි මිටියාවතේ තැනිතලා භුමි භාගයක පිහිටි පොළොන්නරුව වු කලි වර්තමාන දිස්ත්රික්කයේ ප්රධාන නගරයයි.පොළොන්නරු නගරයේවිශාලත්වය හෙක්ටර්යර් 122 කට ආසන්නය.අනුරාධපුර රාඡධානිය බිද වැටිමෙන් අනතුරුව ශ්රි ලංකාවෙ අගනගරය වුයේ පොළොන්නරුවයි.අනුරාධපුරය වනසා දමා සිංහල රඡ පරපුරට තිබු රාඡ්යත්වය පවා අහිමි කිරිමට පොළොන්නරු සමයේදි විදේශ ආක්රමණිකමයෝ සමත් වුහ.සියවස් පහලොවකට ආසන්න කාලයක් ශ්රි ලංකාවෙ අගනුවර වශයෙන් පැවති අනුරාධපුරය හා සසදන විට පොළොන්නරුව අගනුවර වශයෙන් පැවතියෙ ඉතාකෙටි කාල පරිචිඡේදයකි.එය ශතවර්ෂ දෙකකට සිමාවෙයි.එනමුත් අසිරිමත් වන්නේ එය නොව,අනුරාධපුරයේ නෂ්ඨාව ශේෂ සමග පොළොන්නරු නටබුන් සසදන විට විස්මය දෙගුන තෙගුන වෙයි.පොළොන්නරුව යන ග්රාම නාමය සම්භාවය ලබා ඇත්තේ “පුලස්ති නගර යන සංස්කෘත නාමයෙන් බවට විස්වාසයක් පවති.පොළොන්නරුව යන්නට කදවුරු නුවර,ජනනාථ මංගලම් පුර,රාජරාජ පුරය,පුලනරි,විජයරාජපුරම්,කාලිංගරාජපුර
ය යන විවිධ නම් විවිධ මුලාශ්ර වල භාවිතා කර ඇත.ශ්රී ලංකාවේ පැරණි අගනුවරක් වන ඵෙතිහාසික පොළොන්නරුව චෝල ආක්රමණිකයන් විසින් මුලින්ම අගනුවර කරගන්නා ලදී. 1070 දී පමණ චෝල ආක්රමණිකයන් පලවා හැරීමෙන් පසු Iවන විජයබාහු රජ විසින් තම අගනුවර වශයෙන් තෝරා ගන්නා ලදී. මෙම කෙටි කාලීන චෝල යටත් විජිත සමයේදී පොළොන්නරු ප්රදේශය ජනනාතමංගලම් ලෙස හැදින්වූ බව සඳහන් වේ. පළමු විජයබාහූ රජුගෙන් පසු රජකමට පත්වන මහා පරාක්රමභාහු රජු පොළොන්නරු යුගයෙහි හමුවන සමෘද්ධිමත්ම රාජ්ය පාලකයා වශයෙන් සැලකේ. පැරකුම් රජ සමය, පොළොන්නරුව රාජධානියෙහි ස්වර්ණමය යුගය ලෙස හැදින්වෙන අතර එම කාලවකවානුව තුල ආර්ථික හා කෘෂිකාර්මික සමෘද්ධියක් රට තුල ඇති කිරීමට මහා පරාක්රමභාහු රජු සමත් විය.
